Frans de Wit prijs
Op deze pagina vind je alle winnaars van de Frans de Wit-prijs sinds de start van Beelden In Leiden in 2012. Wegens de coronapandemie was er in 2020 geen editie van Beelden In Leiden. De Frans de Wit-prijs is de aanmoedigingsprijs van de vakjury die sinds 2012 jaarlijks wordt uitgereikt bij de opening van Beelden in Leiden (BIL)
BIL is een jaarlijks terugkerende expositie in de openbare ruimte, waarvoor jonge beeldende kunstenaars worden uitgenodigd een nieuw werk te maken. Het werk moet een zekere gelaagdheid hebben en bestand zijn tegen een herhaalde beschouwing waarbij de betekenis van het werk steeds kan verschuiven. Het werk moet voor de beschouwer een open ruimte zijn waarin hij zelf een weg naar een mogelijke betekenis moet zoeken. Het werk opent een ruimte waarin de wereld, de dingen en onze levens op een andere manier (kunnen) verschijnen dan we gewend zijn. Dit is in lijn met de benadering van Frans de Wit. Voor Frans vormde 'de plek' het uitgangspunt van zijn beelden. De maatvoering zorgde ervoor dat de kunstwerken in evenwicht zijn met mens, natuur en omgeving. Frans koos uiteenlopende materialen. Kenmerkend voor hem is dat hij die materialen met eigen handen bewerkte. Dit bewerken bepaalde voor een belangrijk deel het beeld, dat groeide tijdens het ontstaansproces.

Nataliya Zuban
Het werk heeft de vorm van een tetrapode, een betonnen constructie in gebruik als golfbreker, maar ook als militaire verdediging (anti-tank). Tetrapodes zijn massief en gemaakt om stand te houden. In Vulnerable Grounds transformeert Nataliya Zuban de tetrapode in een hol raamwerk van geperforeerd staal. Nu biedt hij geen weerstand meer: lucht en licht kunnen er dwars doorheen. De sculptuur wordt evenveel bepaald door wat erdoorheen stroomt als door het materiaal zelf. Hierdoor verschuift onze aandacht van kracht en controle naar ruimte, licht en lucht. In een tijd waarin we leunen op zekerheden en bescherming, brengt het onze overtuigingen aan het wankelen: Hoe zeker zijn de dingen waarop we vertrouwen?

Natalia Papaeva
Een enorme aluminium prop ligt achteloos op de grond, omringd door een uitgerekte versie van het woord No. Het is geen wanhoopskreet, maar een teken van volharding. In 'The fire in my mind' verbeeldt Natalia Papaeva (1989) doorzettingsvermogen als antwoord op tegenslag. In de gevouwen prop herken je doorgekraste regels, de mislukkingen die deel zijn van het proces. Papaeva toont dat volhouden begint met het weigeren om op te geven.

Nazif Lopulissa
Het kunstwerk fungeert als kijkdoos van verwondering waarin veel te zien en te ontdekken valt. Een kunstwerk dat eindeloos veel verhalen bevat. De installatie wordt gezien als een automaat van ideeën die de verbeelding van de kijker aanzet.

Marit Westerhuis
Beschermd door een dikke laag glas exposeert Marit het buskruit dat zich meer dan twee eeuwen na de Leidse Kruitschipramp nog in de bodem bevindt. Het is onduidelijk of we hier met waarheid of fictie te maken hebben.

Vibeke Mascini
Geconfisqueerde goederen worden verbrand en omgezet in energie voor nachtvlinders. Daarna keren de vlinders terug in de openbare ruimte.

Milena Naef
Marmeren geometrische vormen geïnspireerd op barokstructuren, met spanning tussen licht en massa.

Damian Kapojos
Een mythologisch en persoonlijk narratief waarin sculptuur en verhaal samensmelten.

Rein Verhoef
Herinterpretatie van functionele objecten uit het landschap als sculptuur.

Ruben Jager
Sculptuur geïnspireerd op immunologie en biotechnologie.

Maaike Knibbe
Spanning tussen realiteit en constructie in gekleurde bladeren.

Marleen Hartjes
Betonnen afdruk van een liggende figuur als memento mori.

Izaak Zwartjes
Rauwe sculpturale wereld van gevonden materialen.

Marianne Lammersen
Technologie als parasiet in natuurlijke systemen.